DO DRZWI ROZLEGŁO SIĘ PUKANIE

puk puk

to chyba Ty

z pewnością otwierasz

spróchniałe drzwi

szukasz powietrza

wchodzisz i kradniesz

każdy mój oddech

dopóki nie spadniesz

przykleiłeś gwiazdy

do nie tego sklepienia

i teraz twardo udajesz

że to nie ma znaczenia

zawarłeś się we mnie

przychodząc bez pytań

więc cienia przyszłości

próbuję się schwytać

puk puk

już wiem kto przybywa

zmazując mą ostrość

myślą, którą skrywa

czuję obecność

zblakłego kochania

wiesz doskonale:

otworzę Ci sama