POŻEGNANIE

odchodzisz, bym mogła iść dalej

bym musiała zmierzać wytrwale

bym ujrzała każdą ranę na nowo

pożegnała się z niszczącą przygodą

jak narkotyk, kochanie, jak dragi

działałaś, a mój umysł był nagi

wżerała się we mnie ta mieszanka:

piękno, ból i goryczy szklanka

zamroczone myśli były w strzępkach

spadałam w otchłań i w cierpkich odmętach

patrzyłam ciągle jak z wolna umierasz

pozostało pytanie “co teraz?”

widziałam cię wszędzie i nadal

odnaleźć cię mogę w swoich śladach

widzę cię w lustrze cienkich linii

splecionych z tego, czego ludzie nie powinni

żyłam naszą cichą śmiercią

i sama stawałam się mordercą

z wolna paliłam wspólne drogi

bo zniszczyłyśmy mur, przekroczyłyśmy progi

pozwoliłam ci wtargnąć z impetem

w swoje serce, i poznałaś kobietę

która więcej zabiera niż składa w ofierze

i sama do sobie nie mówi szczerze

iluzje nigdy się nie zmienią

w prawdziwy oddech i ciepło pod pościelą

wyrwałyśmy fragmenty siebie nawzajem

i sine piekło nazwałyśmy rajem

stworzyłyśmy na wietrze, na piasku

naszą miłość i jesteśmy w potrzasku

smutek wpisał się w nasze spojrzenia

choć życie tonie w barwnych odcieniach

zapisałaś we mnie nową opowieść

i bardzo chciałabym dowieść

że można łamać zimne reguły

ale nic nie ustalono z góry